Менің махаббатым мен балаларым — күш, отбасы, шабыт тарихы

Бұл хикаяда ол және ол бар. Тағы ұл мен қыз бар, бірақ олар кейінірек, барлық негізгі оқиғалар өтіп болған соң дүниеге келеді. Бұл жай ғана роман болуы мүмкін еді, егер ол бала кезінен арбаға таңылған мүгедек болмағанда, ал ол — оның алғашқы махаббаты болмағанда.

Бұл үшінші рет көргеннен кейін туған махаббат еді. 18 жастағы Аманат Мусин реабилитолог Меруерттің болашақта жары болатынын түсіну үшін оған үш кездесу қажет болды. Ал Меруерт үшін мұның шын және мәңгілік екенін сезіну үшін сәл көбірек уақыт кетті. Олар танысқан кезде, аса көп сөйлемейтін, тұйық жігіт алғаш рет өлең жаза бастап, қызық әңгімелер айтатын болды. Мұндай сәттерде Меруерт үнсіз тыңдап, жымиып отыратын. Алматыдағы мүмкіндігі шектеулі балалардың шығармашылық және дене дамуы орталығында оған жиі ғашықтықтарын білдіретін: кезекті пациент қызық болды, бірақ артық ештеңе сездірмейтін. Оған басқаша ойлану үшін бірнеше ай қажет болды.

Олардың тарихында классикалық қарсылас та, таңғалған ата-аналар да болды. «Біз бір жылға жуық жасырын кездестік. Бір күні Меруерт қоңырау шалып: “Мені Атыраудан құда түсушілер алып кетуге келді! Не істеймін?” — деді. Сол күні ағамның туған күні еді, бірақ мен одан көмек сұрап, біз Меруертті алып қаштық. Төрт айдан кейін біз үйлендік. Ол кезде менің жасым 19-да еді. Отбасым мұны ерте деп санады, ал мен: “Қашан сүю керек екенін кім шешеді?” — дедім».

Бір жылдан кейін Альтаир дүниеге келді. Аманаттың өмірін төңкеріп жіберген кішкентай бақыт. Кейін Дамели өмірге келді…

Меруерттің ата-анасы, әрине, басында қарсы болды. Олар үшін мен — белгісіз адам едім. Туыстары Меруерт өзін бір түрмеге таңады, тәулік бойы менің жанымда болып, толыққанды отбасы құра алмайды деп ойлады. Үйде үнемі дау шығатын. Бір күні Меруерттің інісі: «Егер мен арбада отырсам және бір қызға ғашық болсам, сіздер менің бақытыма қарсы болар ма едіңіздер? Менің бәрі жақсы болғанын қаламас едіңіздер ме? Егер Меруерт оны жақсы көрсе, неге жігітке мүмкіндік бермейміз?» — деді. Мен туралы ештеңе білмесе де, ол алғашқылардың бірі болып мені жақтап шықты. Бұл — отбасының жасаған алғашқы қадамы болды. Қазір мен олар үшін туған ұлмын.

Біз екінші баланы жоспарладық, бірақ нақты мерзім қоймадық. Альтаир дүниеге келгенде болған үрей мен күмән бұл жолы болмады. Ол кезде бұл шынайы психоз еді: бала сау туа ма, бәрі дұрыс бола ма? Мен қатты уайымдадым, бірақ білдіртпеуге тырыстым. Меруертке қобалжу болмайды, мен оны артық күйзеліске салғым келмеді. Ал Дамели дүниеге келгенде бәрі мүлде басқаша болды. Оның үстіне, қызым дүниеге келген кезде мен алғаш рет әкелік қуанышты толық сезіндім. Альтаир туған кезде бәрі ортақ қуаныш болды, ол бірден «ортақ бала» болып кетті, менімен оңаша қалатын сәттер аз болды. Ал қызымыздың дүниеге келуін біз сабырмен қарсы алдық, міне, сол кезде мен толығымен ашылдым. Мен оны қатты жақсы көремін. Әсіресе қыз балалар ерекше нәзік қарым-қатынасты талап етеді.

Аманат: «Альтаир кішкентай кезінде кейде менің неге арбада отырғанымды сұрайтын. Мен оған бала кезімде ауырып, содан бері жүре алмайтынымды ашық айттым. Кейде тәрбиелік мақсатта оған ескерту жасаймын: жалаңаяқ жүрсе немесе шұлық кимесе, өзі де суық тиіп, жүре алмай қалуы мүмкін деп. Бұл ең жақсы жұмыс істейтін тәсіл! Оның үстіне, ол үнемі менімен біздің орталықта жүреді, онда арбада қозғалатын немесе сөйлеуі қиын адамдар көп. Ол әкесінің ерекше еместігін, дүниеде әртүрлі адамдар болатынын көреді. Бұл оның болашақ азамат ретінде қалыптасуына пайдалы».

Тағдыр маған Аманатты күйеу етіп таңдаған сияқты. Бұл — маған бұйырған ең үлкен бақыт. Бұрын құрбыларым: «Оның арбада отырғанынан ұялмайсың ба?» — деп сұрайтын. Мен әрдайым: «Мен арбасын емес, Оны көремін!» — деп жауап беретінмін.

2010 жылдың тамызында Мусиндер отбасы үш бөлмелі пәтер алды. Бұған дейін олар ата-аналарымен бірге алты адам болып екі бөлмелі пәтерде тұрған.

Қызы Дамели телефонмен сөйлесіп отыр.

Бұрын менің хоббиім компьютерлерді жинау және орнату болатын. Тапсырыс алмайтынмын, тек өзім үшін жасайтынмын. Сондай-ақ кәсіби түрде видеомонтаж және фотографиямен айналыстым. 2003 жылы мен Ұлыбританияда мүгедектердің құқықтары бойынша өткен конвенцияға Қазақстан атынан делегат болдым. Бір демалыс күні орталық алаңда серуендеп жүріп, Алматыда бір жылда көрмеген арбадағы адамдарды сол жерде көрдім! Сол кезде: «Бізде шынымен мүгедектер аз ба, әлде бәрі үйде отыра ма?» — деп ойладым. Үйге оралып, оларды қоғамға интеграциялау, дені сау адамдармен тең жағдай жасау туралы идеямен келдім. Жұмысымыздың басында тауларды қопара алатындай көріндік, бірақ ақырында біздің ынта-жігер қайығымыз бюрократияның қабырғасына соғылды. Бірақ үмітті үзбейміз, бәрі сәтті болады.

Біз Меруерт екеуміз еңбекқор адамдармыз: ол жұмыста, ал мен таңнан кешке дейін сабақтамын. Болашақта ұйымымыздың мүддесін кәсіби түрде қорғай алу үшін КИМЭП-ке де осы мақсатпен оқуға түстім.

Қазір мен бірінші курста оқимын. Сабақтар тек ағылшын тілінде өтеді. Түсер алдында бір жыл бойы ағылшын оқыдым, бірақ оқуға қабылданғаннан кейін де қатты еңбектенуге тура келді. Кейде сабаққа дайындаламын деп таңғы жетіге дейін ұйықтамаймын. Ал емтихан күндері бір рет тіпті бір жарым тәулік ұйықтамай дайындалдым. Бірақ пәнімді тапсырған сәтті Эверест шыңына шыққанмен салыстыруға болады.

Меруертпен таныспай тұрып, мен психолог болғым келетін. Өмірім психоанализбен байланысты болады деп сенетінмін. Бірақ отбасым пайда болғаннан кейін өмірге деген көзқарасымды толық өзгертуге тура келді. Мен бәрін жүрегіме жақын қабылдаймын, ал бұл жұмысқа кедергі келтірер еді. Менің ойымша, адам тоқтап қалмауы керек. Токтап қалған сәттен бастап ол сынып қалады. Сондықтан менің ұраным: бір мақсатқа жеттің — енді басқа мақсат қой.

Мен осы университетті таңдауыма тағы бір себеп — оның корпус­тары халықаралық стандарттарға сай салынған. Коляскаларға арналған пандустардан бастап, кең әрі жылдам лифтілерге дейін бәрі қарастырылған.

Сабақтан кейін, егер бос уақытым болса, «Арди» мүмкіндігі шектеулі балалар ата-аналары ассоциациясының спорт залына жаттығуға барамын.

Рахман 19 жаста, ол «Арди»-де емдік дене шынықтыру бойынша инструктор болып жұмыс істейді. «Бұрын Аманат аптасына 3–4 рет келетін, бірақ оқуына байланысты жаттығуларды жиі өткізіп жүр», — дейді ол.

Аманат Рахманнан бес килограмм салмақ қоюды сұрайды. «Жалпы, мен 15 жасымнан бері спортпен айналысамын. Физикалық жүктеме маған босаңсуға және жақсы формада болуға көмектеседі».

«Бұл жаттығу арқа мен іш бұлшықеттерін күшейтеді, қолдарды да жаттықтырады», — дейді Рахман.

Жаттығудан кейін Аманат «Арди» асханасында отыр. «Мені алып кетуге келгенше, осында тыныш отырып жұмыс істей аламын. Қазір барлық күшімді оқуға жұмсап жүрмін және алдыма институтты бітіру мақсатын қойдым. Диплом алсам, қоғамдық қызметкер ретінде мойындаламын, бірақ ең бастысы — отбасымды қамтамасыз ете аламын. Өйткені менің махаббатым мен балаларым — маған күш беретін ең үлкен тіректер…»

Материалдың түпнұсқасы Voxpopuli.kz порталында жарияланған (2023 жылы жабылғанға дейін). Автор тарихи және деректі материалдарды сақтау мақсатында мәтін мен фотосуреттерді жеке архивтен қайта қалпына келтірді.